ISLAMABAD – Iedereen die getuige is van een inentingscampagne tegen polio in Pakistan zal iets opmerkelijks ontwaren: in de meeste gebieden bestaat het merendeel van de gezondheidswerkers die van huis tot huis gaan om kinderen in te enten tegen deze zeer besmettelijke verlammingsziekte uit vrouwen.
Maar ondanks hun belangrijke rol bij het verstrekken van levensreddende vaccinaties en andere essentiële diensten aan kinderen in alle uithoeken van het land, worden deze eerstelijnswerkers zelden geraadpleegd over het gezondheidsbeleid. Dit jaar, nu Pakistan ernaar streeft wilde polio voor eens en altijd uit te roeien, moeten de input en feedback van de vrouwen die deze inspanningen ter plaatse leiden, worden opgenomen in het ontwerp van het programma. Anders is er geen hoop op succes.
Vandaag blijft wilde polio – een plaag die ooit overal ter wereld onomkeerbare verlamming of zelfs de dood teweegbracht – endemisch in slechts twee landen: Afghanistan en Pakistan. Vaccinatie is de sleutel om dit virus voor eens en altijd te stoppen, en in Pakistan hangt het succes van vaccinatiecampagnes grotendeels af van vrouwelijke gezondheidswerkers. In veel gemeenschappen kunnen vrouwen huizen binnengaan waar mannen dat niet kunnen, en daardoor kunnen zij duurzaam vertrouwen opbouwen bij gezinnen.
Tientallen jaren van vooruitgang, dankzij het werk van duizenden, hebben ons dichter bij succes gebracht dan ooit tevoren: het aantal gevallen van wilde polio in Pakistan is extreem laag, de endemische overdracht is nu geografisch beperkt tot slechts zeven districten, en tien van de elf virusstammen die in 2020 circuleerden zijn uitgeroeid.
Een poliovrij Pakistan ligt binnen handbereik, en de vrouwen in de frontlinie zullen ons helpen de eindstreep te halen. Het polio-uitroeiingsprogramma van het land erkende deze realiteit en lanceerde een ongekend initiatief om te luisteren naar ondervertegenwoordigde vrouwelijke gezondheidswerkers en hen als partners te betrekken bij het ontwerpen van oplossingen om polio in Pakistan uit te roeien.
De eerste stap was het verzamelen van gegevens op schaal door een representatieve steekproef te houden onder ruim 2.600 vrouwen die werkzaam zijn in de districten met het hoogste risico. Zij beantwoordden vragen over hun ervaringen en problemen in het veld, zoals de problemen om kinderen tijdens campagnes te bereiken en bij hen thuis vaccins toe te dienen, evenals hun motivaties en veiligheidsoverwegingen.
Access every new PS commentary, our entire On Point suite of subscriber-exclusive content – including Longer Reads, Insider Interviews, Big Picture/Big Question, and Say More – and the full PS archive.
Subscribe Now
Op basis van de enquêteresultaten werden in het hele land veertien workshops gehouden, waarbij honderden vrouwelijke eerstelijnswerkers bijeenkwamen in speciale luistersessies. De deelnemers wisselden niet alleen verhalen en ervaringen uit, maar droegen ook oplossingen aan voor de grootste obstakels voor het beëindigen van polio in hun districten en deelden hun hoop over een toekomstig bestaan na polio. De leiding van het Pakistaanse National Emergency Operations Centre (NEOC) – het hart van het polioprogramma van het land – beloofde de waardevolle feedback die tijdens deze gestructureerde luistersessies werd verzameld, te bekijken en er iets mee te doen.
Ik had het geluk een van de workshops bij te wonen, en de opwinding was voelbaar. Goed geïnformeerde vrouwen, wier uiterst waardevolle werk veel te lang ondergewaardeerd is gebleven, kregen eindelijk het woord en stonden te popelen om mee te werken aan een effectiever programma dat beter aansluit bij de realiteit waarmee zij dagelijks te maken hebben.
Het belang van een dergelijke oefening bleek duidelijk uit hun creatieve ideeën om praktische problemen aan te pakken, zoals de keuze tussen urenlang lopen of het huren van privé-vervoer tijdens de spits om op tijd op het werk te komen. Ze brainstormden ook over de vraag hoe de weigering van ouders om het poliovaccin toe te dienen kan worden overwonnen, vanwege misvattingen over de beste manier om hun kinderen te beschermen en het gebrek aan respect voor poliowerkers in veel gemeenschappen.
Dit co-ontwerpinitiatief is slechts één voorbeeld van de hernieuwde inzet van de Pakistaanse regering om vrouwen nauwer te betrekken bij de inspanningen op het gebied van de volksgezondheid. Het NEOC heeft bijvoorbeeld zijn eigen National Gender Group opgericht, die tot taak heeft een stem te geven aan de vrouwen die essentieel zijn voor de uitroeiingsinspanningen – te beginnen met initiatieven als deze.
De Pakistaanse regering was de eerste in het Global Polio Eradication Initiative die een dergelijk programma lanceerde, en ik vind het bemoedigend om te zien dat we niet alleen staan. Nu in Somalië, Nigeria en andere landen soortgelijke inspanningen worden geleverd om te luisteren naar en te leren van vrouwelijke gezondheidswerkers, krijgt een wereldwijde beweging vorm. Op veel plaatsen is het de eerste keer dat vrouwen aan de beleidstafel zitten.
Nu de wereld geconfronteerd wordt met een historische samenloop van crises, van de klimaatverandering tot pandemieën en aanhoudende conflicten, is de beleidsinbreng van vrouwen onmisbaar – en niet alleen om de gezondheidszorg te verbeteren. Nadat zij jarenlang hebben samengewerkt met lokale gemeenschappen om uitbraken te bestrijden en essentiële diensten te verlenen, zullen deze frontlijnwerkers een cruciale rol spelen bij het bedenken van oplossingen die veel verder gaan dan de uitroeiing van polio.
Hier in Pakistan heeft de National Gender Group van ons polioprogramma nog veel werk te doen. Vrouwelijke gezondheidswerkers in het hele land hebben honderden oplossingen voorgesteld om de belangrijkste problemen waarmee zij te maken hebben aan te pakken, en het programma bekijkt en verfijnt ze nu, en beslist welke later dit jaar zullen worden uitgevoerd.
Duizenden vrouwen hebben hun stem laten horen en we zijn het aan hen verplicht om actie te ondernemen. Tijdens de workshop begreep ik dat de toekomst van Pakistan in hun handen ligt. Hun voorbeeld volgen bij het verfijnen van Pakistans inspanningen om polio uit te roeien is de sleutel tot het korte metten maken met deze verlammende en levensbedreigende ziekte.
Vertaling: Menno Grootveld
Atiya Aabroo, adjunct-directeur van het Pakistaanse ministerie van Nationale Gezondheidsdiensten, is een kernlid van de National Gender Group binnen het National Emergency Operations Centre.
To have unlimited access to our content including in-depth commentaries, book reviews, exclusive interviews, PS OnPoint and PS The Big Picture, please subscribe
US Treasury Secretary Scott Bessent’s defense of President Donald Trump’s trade tariffs as a step toward “rebalancing” the US economy misses the point. While some economies, like China and Germany, need to increase domestic spending, the US needs to increase national saving.
thinks US Treasury Secretary Scott Bessent is neglecting the need for spending cuts in major federal programs.
China’s prolonged reliance on fiscal stimulus has distorted economic incentives, fueling a housing glut, a collapse in prices, and spiraling public debt. With further stimulus off the table, the only sustainable path is for the central government to relinquish more economic power to local governments and the private sector.
argues that the country’s problems can be traced back to its response to the 2008 financial crisis.
ISLAMABAD – Iedereen die getuige is van een inentingscampagne tegen polio in Pakistan zal iets opmerkelijks ontwaren: in de meeste gebieden bestaat het merendeel van de gezondheidswerkers die van huis tot huis gaan om kinderen in te enten tegen deze zeer besmettelijke verlammingsziekte uit vrouwen.
Maar ondanks hun belangrijke rol bij het verstrekken van levensreddende vaccinaties en andere essentiële diensten aan kinderen in alle uithoeken van het land, worden deze eerstelijnswerkers zelden geraadpleegd over het gezondheidsbeleid. Dit jaar, nu Pakistan ernaar streeft wilde polio voor eens en altijd uit te roeien, moeten de input en feedback van de vrouwen die deze inspanningen ter plaatse leiden, worden opgenomen in het ontwerp van het programma. Anders is er geen hoop op succes.
Vandaag blijft wilde polio – een plaag die ooit overal ter wereld onomkeerbare verlamming of zelfs de dood teweegbracht – endemisch in slechts twee landen: Afghanistan en Pakistan. Vaccinatie is de sleutel om dit virus voor eens en altijd te stoppen, en in Pakistan hangt het succes van vaccinatiecampagnes grotendeels af van vrouwelijke gezondheidswerkers. In veel gemeenschappen kunnen vrouwen huizen binnengaan waar mannen dat niet kunnen, en daardoor kunnen zij duurzaam vertrouwen opbouwen bij gezinnen.
Tientallen jaren van vooruitgang, dankzij het werk van duizenden, hebben ons dichter bij succes gebracht dan ooit tevoren: het aantal gevallen van wilde polio in Pakistan is extreem laag, de endemische overdracht is nu geografisch beperkt tot slechts zeven districten, en tien van de elf virusstammen die in 2020 circuleerden zijn uitgeroeid.
Een poliovrij Pakistan ligt binnen handbereik, en de vrouwen in de frontlinie zullen ons helpen de eindstreep te halen. Het polio-uitroeiingsprogramma van het land erkende deze realiteit en lanceerde een ongekend initiatief om te luisteren naar ondervertegenwoordigde vrouwelijke gezondheidswerkers en hen als partners te betrekken bij het ontwerpen van oplossingen om polio in Pakistan uit te roeien.
De eerste stap was het verzamelen van gegevens op schaal door een representatieve steekproef te houden onder ruim 2.600 vrouwen die werkzaam zijn in de districten met het hoogste risico. Zij beantwoordden vragen over hun ervaringen en problemen in het veld, zoals de problemen om kinderen tijdens campagnes te bereiken en bij hen thuis vaccins toe te dienen, evenals hun motivaties en veiligheidsoverwegingen.
Introductory Offer: Save 30% on PS Digital
Access every new PS commentary, our entire On Point suite of subscriber-exclusive content – including Longer Reads, Insider Interviews, Big Picture/Big Question, and Say More – and the full PS archive.
Subscribe Now
Op basis van de enquêteresultaten werden in het hele land veertien workshops gehouden, waarbij honderden vrouwelijke eerstelijnswerkers bijeenkwamen in speciale luistersessies. De deelnemers wisselden niet alleen verhalen en ervaringen uit, maar droegen ook oplossingen aan voor de grootste obstakels voor het beëindigen van polio in hun districten en deelden hun hoop over een toekomstig bestaan na polio. De leiding van het Pakistaanse National Emergency Operations Centre (NEOC) – het hart van het polioprogramma van het land – beloofde de waardevolle feedback die tijdens deze gestructureerde luistersessies werd verzameld, te bekijken en er iets mee te doen.
Ik had het geluk een van de workshops bij te wonen, en de opwinding was voelbaar. Goed geïnformeerde vrouwen, wier uiterst waardevolle werk veel te lang ondergewaardeerd is gebleven, kregen eindelijk het woord en stonden te popelen om mee te werken aan een effectiever programma dat beter aansluit bij de realiteit waarmee zij dagelijks te maken hebben.
Het belang van een dergelijke oefening bleek duidelijk uit hun creatieve ideeën om praktische problemen aan te pakken, zoals de keuze tussen urenlang lopen of het huren van privé-vervoer tijdens de spits om op tijd op het werk te komen. Ze brainstormden ook over de vraag hoe de weigering van ouders om het poliovaccin toe te dienen kan worden overwonnen, vanwege misvattingen over de beste manier om hun kinderen te beschermen en het gebrek aan respect voor poliowerkers in veel gemeenschappen.
Dit co-ontwerpinitiatief is slechts één voorbeeld van de hernieuwde inzet van de Pakistaanse regering om vrouwen nauwer te betrekken bij de inspanningen op het gebied van de volksgezondheid. Het NEOC heeft bijvoorbeeld zijn eigen National Gender Group opgericht, die tot taak heeft een stem te geven aan de vrouwen die essentieel zijn voor de uitroeiingsinspanningen – te beginnen met initiatieven als deze.
De Pakistaanse regering was de eerste in het Global Polio Eradication Initiative die een dergelijk programma lanceerde, en ik vind het bemoedigend om te zien dat we niet alleen staan. Nu in Somalië, Nigeria en andere landen soortgelijke inspanningen worden geleverd om te luisteren naar en te leren van vrouwelijke gezondheidswerkers, krijgt een wereldwijde beweging vorm. Op veel plaatsen is het de eerste keer dat vrouwen aan de beleidstafel zitten.
Nu de wereld geconfronteerd wordt met een historische samenloop van crises, van de klimaatverandering tot pandemieën en aanhoudende conflicten, is de beleidsinbreng van vrouwen onmisbaar – en niet alleen om de gezondheidszorg te verbeteren. Nadat zij jarenlang hebben samengewerkt met lokale gemeenschappen om uitbraken te bestrijden en essentiële diensten te verlenen, zullen deze frontlijnwerkers een cruciale rol spelen bij het bedenken van oplossingen die veel verder gaan dan de uitroeiing van polio.
Hier in Pakistan heeft de National Gender Group van ons polioprogramma nog veel werk te doen. Vrouwelijke gezondheidswerkers in het hele land hebben honderden oplossingen voorgesteld om de belangrijkste problemen waarmee zij te maken hebben aan te pakken, en het programma bekijkt en verfijnt ze nu, en beslist welke later dit jaar zullen worden uitgevoerd.
Duizenden vrouwen hebben hun stem laten horen en we zijn het aan hen verplicht om actie te ondernemen. Tijdens de workshop begreep ik dat de toekomst van Pakistan in hun handen ligt. Hun voorbeeld volgen bij het verfijnen van Pakistans inspanningen om polio uit te roeien is de sleutel tot het korte metten maken met deze verlammende en levensbedreigende ziekte.
Vertaling: Menno Grootveld
Atiya Aabroo, adjunct-directeur van het Pakistaanse ministerie van Nationale Gezondheidsdiensten, is een kernlid van de National Gender Group binnen het National Emergency Operations Centre.