KIGALI – De levering van goede gezondheidszorg is in vrijwel alle landen van de wereld ontwricht geraakt door de aanvankelijke, misplaatste veronderstelling van beleidsmakers dat de gezondheidszorgsystemen de strijd tegen COVID-19 snel zouden winnen. Nu de besmettingen en de sterftecijfers als gevolg van de pandemie met de dag toenemen, komt de met veel moeite verworven vooruitgang als het gaat om van het minimaliseren van de impact van andere ziekten, van diabetes tot malaria, in het gedrang.
Aan het begin van de pandemie vonden veel beleidsmakers en leiders op het gebied van de gezondheidszorg een relatief korte ontwrichting van essentiële gezondheidszorgdiensten aanvaardbaar, maar inmiddels is duidelijk geworden dat COVID-19 veel langer zal aanhouden dan verwacht. Landen kunnen niet langer de levering van cruciale gezondheidszorgdiensten uitstellen. Als er niet onmiddellijk actie wordt ondernomen om de voortgang daarvan te garanderen, zal de toekomstige tol van besmettelijke en niet-besmettelijke ziekten onaanvaardbaar hoog zijn.
In een sombere inschatting van de mondiale kosten van de COVID-19-crisis heeft de Bill & Melinda Gates Foundation bericht dat de pandemie de wereld in 25 weken tijd 25 jaar terug heeft gezet in termen van de vaccindekking – een goede benadering van hoe gezondheidszorgsystemen werken. Het is duidelijk tijd om ervoor te zorgen dat essentiële gezondheidszorgdiensten niet achterblijven.
Hiervoor zullen gerichte financiering, innovatieve benaderingen en gedecentraliseerde diensten nodig zijn, teneinde ʼs werelds ziekste en armste gemeenschappen te kunnen bereiken. Beleidsmakers moeten fondsen binnen nationale budgetten een nieuwe bestemming geven en bondgenootschappen vormen met particuliere beleggers om de noodzakelijke middelen te verwerven. Het is ook van cruciaal belang om binnenlandse en mondiale solidariteitsfondsen in te richten, vergelijkbaar met The Global Fund to Fight Aids, Tuberculosis, and Malaria. Het in het leven roepen van dergelijke ʻdedicated fundsʼ zou landen en multilaterale instellingen kunnen helpen de continuïteit van essentiële gezondheidszorgdiensten op peil te houden, en daardoor op de langere termijn de gezondheidszorgsystemen en de nationale economieën te versterken.
Ook vóór de pandemie zou naar schatting minstens de helft van de 7,8 miljard mensen in de wereld geen toegang hebben gehad tot essentiële gezondheidszorgdiensten. Wereldwijd sterven jaarlijks zes miljoen kinderen en adolescenten, en 2,8 miljoen zwangere vrouwen en pasgeborenen, aan vermijdbare of behandelbare ziekten. COVID-19 heeft deze aantallen verhoogd en de toegang tot de gezondheidszorg geërodeerd.
Mondiale gezondheidszorgexperts zijn zich al langer bewust van de ontwrichtingen die een langdurige noodtoestand zou kunnen toebrengen aan de gezondheidszorgdiensten. In 2018 heeft de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) een essentieel pakket diensten gedefinieerd dat gratis beschikbaar zou moeten zijn tijdens een langdurige crisis. Daartoe behoren de gezondheidszorg voor moeder en (pasgeboren) kind, evenals de behandeling voor besmettelijke en niet-besmettelijke ziekten, de geestelijke gezondheid en veronachtzaamde tropische ziekten.
Access every new PS commentary, our entire On Point suite of subscriber-exclusive content – including Longer Reads, Insider Interviews, Big Picture/Big Question, and Say More – and the full PS archive.
Subscribe Now
Er doen zich diverse problemen voor bij het verwezenlijken van dit pakket. In de eerste plaats zijn de diensten voor niet-besmettelijke ziekten aanzienlijk afgenomen. Van de 155 landen die de WHO heeft onderzocht, heeft 53 procent een gedeeltelijke of gehele ontwrichting gerapporteerd van de behandeling voor hoge bloeddruk, 49 procent van die voor diabetes, 42 procent van die voor kanker en 31 procent van die voor hart- en vaatziekten.
Het testen op en de behandeling van HIV en tuberculose (TB) zijn eveneens ontwricht. Zuid-Afrika behoort tot de landen die het zwaarst getroffen zijn door deze ziekten. Tijdens de lockdown in het land leidde de afname van het testen op TB tot een daling van 33 procent van de diagnoses. Het aantal TB- en HIV-patiënten dat hun medicaties op tijd ophaalt is ook gedaald. Als dit aanhoudt zal dit uiteindelijk leiden tot een toename van de resistentie tegen medicijnen, een stijging van het aantal mislukte behandelingen en hogere behandelingskosten.
En toch hebben andere landen, zoals Rwanda, Nieuw-Zeeland en Taiwan, opmerkelijke successen geboekt bij het garanderen van de continuïteit van essentiële gezondheidszorgdiensten. In Taiwan is de goedkope universele ziektekostendekking tot nu toe bijvoorbeeld gedurende de hele pandemie blijven bestaan, en in Rwanda is een nieuw centrum voor radiotherapievoor de behandeling van kanker operationeel gebleven.
In Sierra Leone, waar één op de 17 moeders het risico loopt om tijdens of direct na de geboorte te overlijden, werkt het Koidu Government Hospital in het Kono District samen met Partners In Health, een mondiale nonprofit-organisatie, aan een massale communicatiecampagne die zwangere vrouwen eraan herinnert gebruik te maken van de kraamzorg. Na een scherpe daling van het aantal moeders dat dit deed, is het gebruik nu weer terug op het oude niveau.
Klinieken in het ten zuiden van de Sahara gelegen deel van Afrika zijn ook aan het innoveren om het monitoren en behandelen van de 19 miljoen diabetes-patiënten tijdens de pandemie te laten doorgaan. De Society of Endocrinology and Metabolism van Kameroen heeft bijvoorbeeld tien ʻgouden regelsʼ ontwikkeld voor het COVID-19- en diabetes-beheer, inclusief informatie over oefeningen die je in quarantaine kunt doen. Diabetes-klinieken hebben ook teleconsulten geïntroduceerd, teneinde de noodzaak van bezoeken aan patiënten te kunnen beperken.
Bovendien zijn sommige landen op zoek naar innovatieve manieren om de levering van de zorg te garanderen. Rwanda maakt bijvoorbeeld gebruik van drones om medicatie aan kankerpatiënten te leveren, en van robots om COVID-19-patiënten te monitoren en in het ziekenhuis opgelopen besmettingen te voorkomen. Technologische oplossingen zijn misschien niet altijd even goedkoop, maar de opbrengsten kunnen de financiële uitgaven overtreffen.
Om soortgelijke resultaten te bewerkstelligen moeten veel landen dringend hun allocatie- en distributiesystemen voor de gezondheidszorg herzien. Waar mogelijk moeten centra voor het opsporen en behandelen van COVID-19-infecties de levering van essentiële gezondheidszorgdiensten integreren, inclusief het screenen op onder meer risicovolle zwangerschappen en chronische ziekten.
Bovendien zou het decentraliseren van gezondheidszorgdiensten de systemische paraatheid kunnen versterken en de ontwrichting kunnen beperken. Hiervoor zal het nodig zijn een uitgebreid korps van gezondheidszorgwerkers op lokaal niveau te trainen, waaronder de hoofden van huishoudens, docenten, religieuze leiders en traditionele helers. In Liberia spelen getrainde gezondheidszorgassistenten in de gemeenschap bijvoorbeeld een centrale rol in het antwoord op COVID-19, terwijl ze ook nog steeds cruciale diensten blijven leveren.
Het is duidelijk dat de ontwrichtingen van de gezondheidszorgsystemen als gevolg van COVID-19 overwonnen kunnen worden. Het is essentieel dat landen hun strategieën heroverwegen, en gerichte investeringen doen in essentiële gezondheidszorgdiensten. Daardoor zullen ze hun veerkracht in het geval van soortgelijke gezondheidscrises in de toekomst kunnen versterken.
To have unlimited access to our content including in-depth commentaries, book reviews, exclusive interviews, PS OnPoint and PS The Big Picture, please subscribe
US Treasury Secretary Scott Bessent’s defense of President Donald Trump’s trade tariffs as a step toward “rebalancing” the US economy misses the point. While some economies, like China and Germany, need to increase domestic spending, the US needs to increase national saving.
thinks US Treasury Secretary Scott Bessent is neglecting the need for spending cuts in major federal programs.
China’s prolonged reliance on fiscal stimulus has distorted economic incentives, fueling a housing glut, a collapse in prices, and spiraling public debt. With further stimulus off the table, the only sustainable path is for the central government to relinquish more economic power to local governments and the private sector.
argues that the country’s problems can be traced back to its response to the 2008 financial crisis.
KIGALI – De levering van goede gezondheidszorg is in vrijwel alle landen van de wereld ontwricht geraakt door de aanvankelijke, misplaatste veronderstelling van beleidsmakers dat de gezondheidszorgsystemen de strijd tegen COVID-19 snel zouden winnen. Nu de besmettingen en de sterftecijfers als gevolg van de pandemie met de dag toenemen, komt de met veel moeite verworven vooruitgang als het gaat om van het minimaliseren van de impact van andere ziekten, van diabetes tot malaria, in het gedrang.
Aan het begin van de pandemie vonden veel beleidsmakers en leiders op het gebied van de gezondheidszorg een relatief korte ontwrichting van essentiële gezondheidszorgdiensten aanvaardbaar, maar inmiddels is duidelijk geworden dat COVID-19 veel langer zal aanhouden dan verwacht. Landen kunnen niet langer de levering van cruciale gezondheidszorgdiensten uitstellen. Als er niet onmiddellijk actie wordt ondernomen om de voortgang daarvan te garanderen, zal de toekomstige tol van besmettelijke en niet-besmettelijke ziekten onaanvaardbaar hoog zijn.
In een sombere inschatting van de mondiale kosten van de COVID-19-crisis heeft de Bill & Melinda Gates Foundation bericht dat de pandemie de wereld in 25 weken tijd 25 jaar terug heeft gezet in termen van de vaccindekking – een goede benadering van hoe gezondheidszorgsystemen werken. Het is duidelijk tijd om ervoor te zorgen dat essentiële gezondheidszorgdiensten niet achterblijven.
Hiervoor zullen gerichte financiering, innovatieve benaderingen en gedecentraliseerde diensten nodig zijn, teneinde ʼs werelds ziekste en armste gemeenschappen te kunnen bereiken. Beleidsmakers moeten fondsen binnen nationale budgetten een nieuwe bestemming geven en bondgenootschappen vormen met particuliere beleggers om de noodzakelijke middelen te verwerven. Het is ook van cruciaal belang om binnenlandse en mondiale solidariteitsfondsen in te richten, vergelijkbaar met The Global Fund to Fight Aids, Tuberculosis, and Malaria. Het in het leven roepen van dergelijke ʻdedicated fundsʼ zou landen en multilaterale instellingen kunnen helpen de continuïteit van essentiële gezondheidszorgdiensten op peil te houden, en daardoor op de langere termijn de gezondheidszorgsystemen en de nationale economieën te versterken.
Ook vóór de pandemie zou naar schatting minstens de helft van de 7,8 miljard mensen in de wereld geen toegang hebben gehad tot essentiële gezondheidszorgdiensten. Wereldwijd sterven jaarlijks zes miljoen kinderen en adolescenten, en 2,8 miljoen zwangere vrouwen en pasgeborenen, aan vermijdbare of behandelbare ziekten. COVID-19 heeft deze aantallen verhoogd en de toegang tot de gezondheidszorg geërodeerd.
Mondiale gezondheidszorgexperts zijn zich al langer bewust van de ontwrichtingen die een langdurige noodtoestand zou kunnen toebrengen aan de gezondheidszorgdiensten. In 2018 heeft de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) een essentieel pakket diensten gedefinieerd dat gratis beschikbaar zou moeten zijn tijdens een langdurige crisis. Daartoe behoren de gezondheidszorg voor moeder en (pasgeboren) kind, evenals de behandeling voor besmettelijke en niet-besmettelijke ziekten, de geestelijke gezondheid en veronachtzaamde tropische ziekten.
Introductory Offer: Save 30% on PS Digital
Access every new PS commentary, our entire On Point suite of subscriber-exclusive content – including Longer Reads, Insider Interviews, Big Picture/Big Question, and Say More – and the full PS archive.
Subscribe Now
Er doen zich diverse problemen voor bij het verwezenlijken van dit pakket. In de eerste plaats zijn de diensten voor niet-besmettelijke ziekten aanzienlijk afgenomen. Van de 155 landen die de WHO heeft onderzocht, heeft 53 procent een gedeeltelijke of gehele ontwrichting gerapporteerd van de behandeling voor hoge bloeddruk, 49 procent van die voor diabetes, 42 procent van die voor kanker en 31 procent van die voor hart- en vaatziekten.
Het testen op en de behandeling van HIV en tuberculose (TB) zijn eveneens ontwricht. Zuid-Afrika behoort tot de landen die het zwaarst getroffen zijn door deze ziekten. Tijdens de lockdown in het land leidde de afname van het testen op TB tot een daling van 33 procent van de diagnoses. Het aantal TB- en HIV-patiënten dat hun medicaties op tijd ophaalt is ook gedaald. Als dit aanhoudt zal dit uiteindelijk leiden tot een toename van de resistentie tegen medicijnen, een stijging van het aantal mislukte behandelingen en hogere behandelingskosten.
En toch hebben andere landen, zoals Rwanda, Nieuw-Zeeland en Taiwan, opmerkelijke successen geboekt bij het garanderen van de continuïteit van essentiële gezondheidszorgdiensten. In Taiwan is de goedkope universele ziektekostendekking tot nu toe bijvoorbeeld gedurende de hele pandemie blijven bestaan, en in Rwanda is een nieuw centrum voor radiotherapievoor de behandeling van kanker operationeel gebleven.
In Sierra Leone, waar één op de 17 moeders het risico loopt om tijdens of direct na de geboorte te overlijden, werkt het Koidu Government Hospital in het Kono District samen met Partners In Health, een mondiale nonprofit-organisatie, aan een massale communicatiecampagne die zwangere vrouwen eraan herinnert gebruik te maken van de kraamzorg. Na een scherpe daling van het aantal moeders dat dit deed, is het gebruik nu weer terug op het oude niveau.
Klinieken in het ten zuiden van de Sahara gelegen deel van Afrika zijn ook aan het innoveren om het monitoren en behandelen van de 19 miljoen diabetes-patiënten tijdens de pandemie te laten doorgaan. De Society of Endocrinology and Metabolism van Kameroen heeft bijvoorbeeld tien ʻgouden regelsʼ ontwikkeld voor het COVID-19- en diabetes-beheer, inclusief informatie over oefeningen die je in quarantaine kunt doen. Diabetes-klinieken hebben ook teleconsulten geïntroduceerd, teneinde de noodzaak van bezoeken aan patiënten te kunnen beperken.
Bovendien zijn sommige landen op zoek naar innovatieve manieren om de levering van de zorg te garanderen. Rwanda maakt bijvoorbeeld gebruik van drones om medicatie aan kankerpatiënten te leveren, en van robots om COVID-19-patiënten te monitoren en in het ziekenhuis opgelopen besmettingen te voorkomen. Technologische oplossingen zijn misschien niet altijd even goedkoop, maar de opbrengsten kunnen de financiële uitgaven overtreffen.
Om soortgelijke resultaten te bewerkstelligen moeten veel landen dringend hun allocatie- en distributiesystemen voor de gezondheidszorg herzien. Waar mogelijk moeten centra voor het opsporen en behandelen van COVID-19-infecties de levering van essentiële gezondheidszorgdiensten integreren, inclusief het screenen op onder meer risicovolle zwangerschappen en chronische ziekten.
Bovendien zou het decentraliseren van gezondheidszorgdiensten de systemische paraatheid kunnen versterken en de ontwrichting kunnen beperken. Hiervoor zal het nodig zijn een uitgebreid korps van gezondheidszorgwerkers op lokaal niveau te trainen, waaronder de hoofden van huishoudens, docenten, religieuze leiders en traditionele helers. In Liberia spelen getrainde gezondheidszorgassistenten in de gemeenschap bijvoorbeeld een centrale rol in het antwoord op COVID-19, terwijl ze ook nog steeds cruciale diensten blijven leveren.
Het is duidelijk dat de ontwrichtingen van de gezondheidszorgsystemen als gevolg van COVID-19 overwonnen kunnen worden. Het is essentieel dat landen hun strategieën heroverwegen, en gerichte investeringen doen in essentiële gezondheidszorgdiensten. Daardoor zullen ze hun veerkracht in het geval van soortgelijke gezondheidscrises in de toekomst kunnen versterken.
Vertaling: Menno Grootveld