AUSTIN – In een recent essay over Samantha Power, president Joe Bidens nieuwe bestuurder van het United States Agency for International Development (het Amerikaanse ontwikkelingsagentschap), schrijft Michelle Goldberg van The New York Times – terecht – dat Powers ʻeerste grote test ... gelegen is in wat Amerika doet om de rest van de wereld te helpen vaccineren tegen COVID-19.ʼ En volgens Power zelf ʻgaat het om een zeer, zeer tastbare, resultaatgerichte agenda.’
Resultaten leken te volgen. Op de G7-top, zo meldt Goldberg, kondigde Biden aan dat de VS 500 miljoen vaccindoses zouden bijdragen voor gebruik in ʻlage- en midden-inkomenslanden.’ Volgens Goldberg ʻspoorde dit andere landen aan om hun bijdragen te verhogen,’ wat zou leiden tot ʻeen miljard doses tegen 2022.’
Maar helaas klopt dit niet. Volgens de Wereldgezondheidsorganisatie bedroeg de werkelijke nieuwe toezegging 870 miljoen extra doses, niet een miljard, ʻmet als doel om ten minste de helft daarvan te leveren tegen het einde van 2021.’ Met andere woorden, het ʻdoel’ zou zijn om ʻtegen 2022 ten minste’ 435 miljoen extra vaccindoses bij de COVAX-faciliteit te krijgen (het internationale mechanisme dat is opgezet om de toegang tot vaccins in armere landen te waarborgen). Zelfs als het hele miljard extra vaccins in de loop van 2022 zou binnenkomen, noemt Agnès Callamard, de secretaris-generaal van Amnesty International, dat een ʻdruppel op een gloeiende plaat,’ bestaande uit ʻschamele halve maatregelen en ontoereikende gebaren.’ Zoals Gavin Yamey van de Duke University het resultaat voor een Lancet-werkgroep samenvatte: ʻDe rijke landen hebben zich nog slechter gedragen dan in de ergste nachtmerries.’
En er is nóg een probleem: de toezeggingen van de G7 zijn slechts beloften, en de staat van dienst van de G7 wat betreft het nakomen van haar beloften is niet bijzonder goed. Op dit punt is de taal van het G7-communiqué veelzeggend: ʻaim to deliver’ (ʻstelt zich ten doel te leveren’). Zelfs als men gelooft dat deze woorden te goeder trouw zijn gekozen, zijn ze niet bepaald nauwkeurig of categorisch.
Op dit moment hebben Afrika en India nog nauwelijks 3 procent van hun gezamenlijke bevolking van ongeveer 2,5 miljard mensen ingeënt. Hoe kan dat? Alleen al de VS zouden naar verluidt de capaciteit hebben om tegen eind 2021 4,7 miljard doses te produceren – vier miljard méér dan Amerika zelf nodig heeft. Opnieuw volgens Amnesty International zal de G7 tegen het einde van [2021] ʻdrie miljard doses te veel hebben.’
Waar gaan die doses dan heen? Blijkbaar naar rijke klanten. Hiertoe behoren de 1,8 miljard doses die aan de EU zijn toegezegd voor ʻbooster shots,’ zoals gerapporteerd door Varsha Gandikota-Nellutla van Progressive International. Ondertussen kan het virus buiten de bubbel van de rijke landen ongestoord rondwaren, muteren, ziek maken en doden.
Access every new PS commentary, our entire On Point suite of subscriber-exclusive content – including Longer Reads, Insider Interviews, Big Picture/Big Question, and Say More – and the full PS archive.
Subscribe Now
Dit is niet alleen een humanitaire kwestie. Als virussen niet worden uitgeroeid, evolueren ze. Er zijn al meerdere varianten van het coronavirus gesignaleerd. Voor zover wij weten, is geen daarvan opgewassen tegen de beschikbare vaccins. Maar niemand kan met zekerheid zeggen dat dit ook zo zal blijven, en hoe meer tijd er verloren gaat, des te groter het risico – en niet alleen voor de armen in de wereld.
Een voor de hand liggende oplossing is om de opgepotte voorraad over de hele wereld te distribueren. Een tweede oplossing zou zijn de octrooibescherming en de leveringsbeperkingen voor westerse vaccins op te heffen, zodat zij sneller in andere landen kunnen worden geproduceerd. Als India – ʼs werelds grootste vaccinproducent – de huidige productieproblemen zou kunnen overwinnen, zou het land de export kunnen hervatten en doses kunnen gaan leveren aan de rest van Azië en Afrika, terwijl het tegen het eind van dit jaar in zijn eigen behoeften zou kunnen voorzien. En er zouden genoeg doses kunnen worden geproduceerd om praktisch gezien tegen eind 2022 een einde te maken aan de pandemie.
Begin mei maakte de regering-Biden bekend dat zij een voorstel van India en Zuid-Afrika steunde om af te zien van de handhaving van de handelsaspecten van de intellectuele eigendomsrechten (TRIPS) op COVID-19-voorraden, waaronder vaccins. Maar wat houdt dit in? Tot dusver alleen maar steun voor onderhandelingen. Met wie? En waarover?
Het was de overheid, niet de farmaceutische industrie, die het basisonderzoek heeft gefinancierd dat is uitgevoerd om deze vaccins uit te vinden. De bedrijven hebben alleen patenten gekregen als ʻprikkel’ om de vaccins te gaan produceren. De bewering dat zij dat anders niet zouden doen is absurd: de Amerikaanse overheid heeft de bevoegdheid om dwang uit te oefenen op grond van de Defense Production Act, die zij reeds heeft gebruikt om de productie van vaccins op te voeren – óók op een manier die de Indiase productie kortstondig heeft verstoord.
Bovendien zijn China en – op kleinere schaal – Rusland er ook nog. China vaccineert momenteel ruim tien miljoen mensen per dag – een tempo dat ervoor zal zorgen dat de hele bevolking dit jaar aan de beurt zal komen. In 2022 zou China tot vijf miljard doses voor de rest van wereld kunnen produceren – genoeg voor India en Afrika samen. Intussen willen Chinese producenten over de hele wereld productielocaties inrichten, zoals onlangs in Egypte. En Rusland heeft plannen om dit jaar alleen al in India ruim 850 miljoen doses Spoetnik V te produceren. Dat is ongeveer evenveel als de totale G7-toezegging – en het zal sneller gebeuren.
Niet alles wat we over deze zaken lezen is noodzakelijkerwijs betrouwbaar. Niet iedere verwachting zal uitkomen. Het kan waar zijn, zoals gemeld, dat de Chinese vaccins minder effectief zijn dan die van Pfizer-BioNTech, Moderna, AstraZeneca, Johnson & Johnson, en Sputnik V.
Maar vooralsnog is wél duidelijk waar dit heen gaat. De VS en Europa bieden kruimels aan, beschermen hun miljardairs, hun farmaceutische lobbyʼs, en de campagnebijdragen van hun politici. Ondertussen hebben China en Rusland andere ideeën – en het vermogen om die te realiseren. Dus over niet al te lange tijd, wanneer de rug van deze pandemie eindelijk gebroken is, zal de wereld nieuwe bewijzen hebben over wie betrouwbaar is en wie niet.
Ik zou graag willen zeggen dat dit alles ongekend is, maar dat is het niet. In de koude en hongerige Europese winter van 1947-48 smeekte Jan Masaryk, de Tsjechoslowaakse minister van Buitenlandse Zaken, de VS om voedseltransporten. De VS aarzelden en stelden voorwaarden. Klement Gottwald, het hoofd van de Tsjechoslowaakse communistische partij, deed een beroep op Jozef Stalin, die 300.000 ton tarwe per spoor liet aanvoeren. Tsjecho-Slowakije viel in februari 1948 volledig onder communistische controle.
Samantha Power heeft gelijk. Het gaat allemaal om tastbare resultaten.
To have unlimited access to our content including in-depth commentaries, book reviews, exclusive interviews, PS OnPoint and PS The Big Picture, please subscribe
China’s prolonged reliance on fiscal stimulus has distorted economic incentives, fueling a housing glut, a collapse in prices, and spiraling public debt. With further stimulus off the table, the only sustainable path is for the central government to relinquish more economic power to local governments and the private sector.
argues that the country’s problems can be traced back to its response to the 2008 financial crisis.
World order is a matter of degree: it varies over time, depending on technological, political, social, and ideological factors that can affect the global distribution of power and influence norms. It can be radically altered both by broader historical trends and by a single major power's blunders.
examines the role of evolving power dynamics and norms in bringing about stable arrangements among states.
AUSTIN – In een recent essay over Samantha Power, president Joe Bidens nieuwe bestuurder van het United States Agency for International Development (het Amerikaanse ontwikkelingsagentschap), schrijft Michelle Goldberg van The New York Times – terecht – dat Powers ʻeerste grote test ... gelegen is in wat Amerika doet om de rest van de wereld te helpen vaccineren tegen COVID-19.ʼ En volgens Power zelf ʻgaat het om een zeer, zeer tastbare, resultaatgerichte agenda.’
Resultaten leken te volgen. Op de G7-top, zo meldt Goldberg, kondigde Biden aan dat de VS 500 miljoen vaccindoses zouden bijdragen voor gebruik in ʻlage- en midden-inkomenslanden.’ Volgens Goldberg ʻspoorde dit andere landen aan om hun bijdragen te verhogen,’ wat zou leiden tot ʻeen miljard doses tegen 2022.’
Maar helaas klopt dit niet. Volgens de Wereldgezondheidsorganisatie bedroeg de werkelijke nieuwe toezegging 870 miljoen extra doses, niet een miljard, ʻmet als doel om ten minste de helft daarvan te leveren tegen het einde van 2021.’ Met andere woorden, het ʻdoel’ zou zijn om ʻtegen 2022 ten minste’ 435 miljoen extra vaccindoses bij de COVAX-faciliteit te krijgen (het internationale mechanisme dat is opgezet om de toegang tot vaccins in armere landen te waarborgen). Zelfs als het hele miljard extra vaccins in de loop van 2022 zou binnenkomen, noemt Agnès Callamard, de secretaris-generaal van Amnesty International, dat een ʻdruppel op een gloeiende plaat,’ bestaande uit ʻschamele halve maatregelen en ontoereikende gebaren.’ Zoals Gavin Yamey van de Duke University het resultaat voor een Lancet-werkgroep samenvatte: ʻDe rijke landen hebben zich nog slechter gedragen dan in de ergste nachtmerries.’
En er is nóg een probleem: de toezeggingen van de G7 zijn slechts beloften, en de staat van dienst van de G7 wat betreft het nakomen van haar beloften is niet bijzonder goed. Op dit punt is de taal van het G7-communiqué veelzeggend: ʻaim to deliver’ (ʻstelt zich ten doel te leveren’). Zelfs als men gelooft dat deze woorden te goeder trouw zijn gekozen, zijn ze niet bepaald nauwkeurig of categorisch.
Op dit moment hebben Afrika en India nog nauwelijks 3 procent van hun gezamenlijke bevolking van ongeveer 2,5 miljard mensen ingeënt. Hoe kan dat? Alleen al de VS zouden naar verluidt de capaciteit hebben om tegen eind 2021 4,7 miljard doses te produceren – vier miljard méér dan Amerika zelf nodig heeft. Opnieuw volgens Amnesty International zal de G7 tegen het einde van [2021] ʻdrie miljard doses te veel hebben.’
Waar gaan die doses dan heen? Blijkbaar naar rijke klanten. Hiertoe behoren de 1,8 miljard doses die aan de EU zijn toegezegd voor ʻbooster shots,’ zoals gerapporteerd door Varsha Gandikota-Nellutla van Progressive International. Ondertussen kan het virus buiten de bubbel van de rijke landen ongestoord rondwaren, muteren, ziek maken en doden.
Introductory Offer: Save 30% on PS Digital
Access every new PS commentary, our entire On Point suite of subscriber-exclusive content – including Longer Reads, Insider Interviews, Big Picture/Big Question, and Say More – and the full PS archive.
Subscribe Now
Dit is niet alleen een humanitaire kwestie. Als virussen niet worden uitgeroeid, evolueren ze. Er zijn al meerdere varianten van het coronavirus gesignaleerd. Voor zover wij weten, is geen daarvan opgewassen tegen de beschikbare vaccins. Maar niemand kan met zekerheid zeggen dat dit ook zo zal blijven, en hoe meer tijd er verloren gaat, des te groter het risico – en niet alleen voor de armen in de wereld.
Een voor de hand liggende oplossing is om de opgepotte voorraad over de hele wereld te distribueren. Een tweede oplossing zou zijn de octrooibescherming en de leveringsbeperkingen voor westerse vaccins op te heffen, zodat zij sneller in andere landen kunnen worden geproduceerd. Als India – ʼs werelds grootste vaccinproducent – de huidige productieproblemen zou kunnen overwinnen, zou het land de export kunnen hervatten en doses kunnen gaan leveren aan de rest van Azië en Afrika, terwijl het tegen het eind van dit jaar in zijn eigen behoeften zou kunnen voorzien. En er zouden genoeg doses kunnen worden geproduceerd om praktisch gezien tegen eind 2022 een einde te maken aan de pandemie.
Begin mei maakte de regering-Biden bekend dat zij een voorstel van India en Zuid-Afrika steunde om af te zien van de handhaving van de handelsaspecten van de intellectuele eigendomsrechten (TRIPS) op COVID-19-voorraden, waaronder vaccins. Maar wat houdt dit in? Tot dusver alleen maar steun voor onderhandelingen. Met wie? En waarover?
Het was de overheid, niet de farmaceutische industrie, die het basisonderzoek heeft gefinancierd dat is uitgevoerd om deze vaccins uit te vinden. De bedrijven hebben alleen patenten gekregen als ʻprikkel’ om de vaccins te gaan produceren. De bewering dat zij dat anders niet zouden doen is absurd: de Amerikaanse overheid heeft de bevoegdheid om dwang uit te oefenen op grond van de Defense Production Act, die zij reeds heeft gebruikt om de productie van vaccins op te voeren – óók op een manier die de Indiase productie kortstondig heeft verstoord.
Bovendien zijn China en – op kleinere schaal – Rusland er ook nog. China vaccineert momenteel ruim tien miljoen mensen per dag – een tempo dat ervoor zal zorgen dat de hele bevolking dit jaar aan de beurt zal komen. In 2022 zou China tot vijf miljard doses voor de rest van wereld kunnen produceren – genoeg voor India en Afrika samen. Intussen willen Chinese producenten over de hele wereld productielocaties inrichten, zoals onlangs in Egypte. En Rusland heeft plannen om dit jaar alleen al in India ruim 850 miljoen doses Spoetnik V te produceren. Dat is ongeveer evenveel als de totale G7-toezegging – en het zal sneller gebeuren.
Niet alles wat we over deze zaken lezen is noodzakelijkerwijs betrouwbaar. Niet iedere verwachting zal uitkomen. Het kan waar zijn, zoals gemeld, dat de Chinese vaccins minder effectief zijn dan die van Pfizer-BioNTech, Moderna, AstraZeneca, Johnson & Johnson, en Sputnik V.
Maar vooralsnog is wél duidelijk waar dit heen gaat. De VS en Europa bieden kruimels aan, beschermen hun miljardairs, hun farmaceutische lobbyʼs, en de campagnebijdragen van hun politici. Ondertussen hebben China en Rusland andere ideeën – en het vermogen om die te realiseren. Dus over niet al te lange tijd, wanneer de rug van deze pandemie eindelijk gebroken is, zal de wereld nieuwe bewijzen hebben over wie betrouwbaar is en wie niet.
Ik zou graag willen zeggen dat dit alles ongekend is, maar dat is het niet. In de koude en hongerige Europese winter van 1947-48 smeekte Jan Masaryk, de Tsjechoslowaakse minister van Buitenlandse Zaken, de VS om voedseltransporten. De VS aarzelden en stelden voorwaarden. Klement Gottwald, het hoofd van de Tsjechoslowaakse communistische partij, deed een beroep op Jozef Stalin, die 300.000 ton tarwe per spoor liet aanvoeren. Tsjecho-Slowakije viel in februari 1948 volledig onder communistische controle.
Samantha Power heeft gelijk. Het gaat allemaal om tastbare resultaten.
Vertaling: Menno Grootveld