NEW YORK – De COVID-19 crisis heeft vrijwel geen enkel aspect van het leven ongemoeid gelaten, behalve seks. Tijdens de epidemie doet zich zowel gewilde als ongewilde intimiteit voor. Met minder mobiliteit en minder toegang tot klinieken en ziekenhuizen is het garanderen van kwalitatieve en tijdige reproductieve zorg daarom belangrijker dan ooit.
Het virus heeft grote ongelijkheden binnen de gezondheidszorg blootgelegd – en niet alleen bij de spoedeisende hulp. Tienermeisjes, migranten, minderheden, mensen met handicaps, en LGBTQI+ mensen hadden zelfs voor COVID-19 al last van discriminatie in de wachtkamer. De crisis is een kans voor beleidsmakers om initiatieven te ondersteunen die vrouwen en meisjes meer controle geven over hun directe behoeften en die de toegang tot cruciale diensten op lange termijn verbeteren.
De eerste prioriteit is om orale anticonceptiva over de toonbank beschikbaar te maken. Dit zal de veiligheid van, de toegang tot, en het gebruik ervan vergroten. Op de meeste plekken is een recept nodig, wat vrouwen volledige controle over hun lichaam belet. Het kan ook de toegang van de patiënt tot zorg vrij van misbruik of schending van privacy verhinderen. Dit geldt vooral voor tieners, gender-non-conforme mensen, slachtoffers van huiselijk geweld, en anderen die discriminatie of respectloosheid in een klinische omgeving mogen verwachten.
De voordelen van het breder beschikbaar maken van anticonceptie weegt verre op tegen de lage risico's ervan. Het is bewezen dat vrouwen en gender-non-conformen zich zelf kunnen onderzoeken op contra-indicaties met gebruik van simpele checklists bijgevoegd bij de medicatie. Mensen toestaan een voorraad voor een jaar mee te krijgen zodat ze injecteerbare medicijnen zoals Depo-Provera aan zichzelf kunnen toedienen winst zijn voor mensen in gewelddadige situaties en voor anderen die worstelen met toegang tot gezondheidszorg. Het afschaffen van toelatingseisen door derde partijen en het verlagen van de kosten van contraceptie zou ook helpen.
Ten tweede moeten we abortus toegankelijker maken. Regressief beleid en recente lockdowns hebben abortus in de kliniek minder toegankelijk gemaakt, ondanks dat dit een noodzakelijke medische procedure is. Beleidsmakers kunnen en moeten simpele stappen ondernemen om onnodige obstakels tot abortus door middel van pillen weg te nemen, wat de vrijheid van de vrouw zou vergroten en het bezoek aan klinieken vermindert.
Medische abortussen zijn veilig en effectief; miljoenen vrouwen beëindigen jaarlijks hun eigen zwangerschap, ofwel door een combinatie van mifepriston en misoprostol of alleen met misoprostol. Er is geen bezoek aan de arts nodig. Mensen die abortus willen kunnen nagaan of ze in aanmerking komen, instructies over de juiste doses opvolgen, en bepalen of de abortus succesvol is geweest. Alles wat ze nodig hebben is accurate informatie, medicatie, en wanneer nodig toegang tot ondersteunende zorg.
Access every new PS commentary, our entire On Point suite of subscriber-exclusive content – including Longer Reads, Insider Interviews, Big Picture/Big Question, and Say More – and the full PS archive.
Subscribe Now
De beste manier om de toegang tot abortus te vergroten is om mifepriston en misoprostol over de toonbank beschikbaar te maken. Beleidsmakers zouden ze op zijn minst door middel van telegeneeskunde makkelijker verkrijgbaar moeten maken. Dit is haalbaar en veilig zolang consumenten geleerd wordt wat te verwachten en er post-abortus zorg beschikbaar is vrij van oordeel, stigma, of angst voor vervolging. Mensen die hun abortus zelf begeleiden mogen niet lastiggevallen of gestraft worden.
Kwalitatieve kraamzorg is in het tijdperk van corona eveneens cruciaal voor vrouwen. Zwangere vrouwen hebben tijdens de pandemie met dezelfde stress als iedereen te maken. Ze hebben te maken arbeidsonzekerheid, inkomensverlies, veranderingen in de zorgdekking, en dreigingen voor hun eigen gezondheid. En dan zijn er nog de unieke zorgen over de gezondheid van hun foetussen en zuigelingen.
Op veel plekken kunnen overbelaste zorgsystemen zwangere vrouwen niet het niveau kraamzorg bieden dat ze voor de pandemie verwachtten – en ontvingen. Om deze kloof te dichten zouden artsen zwangere vrouwen moeten helpen meer zelfzorg te beoefenen door de juiste middelen en informatie aan te bieden zoals telegeneeskunde, online-onderwijs, huisbezoek door vroedvrouwen en andere hulp, psychosociale steun, en nauwkeurige screening.
Deze maatregelen zullen verzekeren dat zwangere vrouwen hun eigen gezondheid beter kunnen monitoren, alledaagse symptomen kunnen begeleiden, tekenen van complicaties kunnen identificeren, en weten waar zorg te zoeken. En wanneer ze dit doen moeten ze in staat zijn om naar faciliteiten gezondheidsinstellingen te reizen, zelfs wanneer er lockdowns zijn. Dit betekent dat er voor noodtransport en persoonlijke beschermende uitrustingen voor zwangere vrouwen en zij die hen vergezellen gezorgd moet worden.
Bovendien zouden beleidsmakers initiatieven moeten uitbreiden die de geboorte dehospitaliseren. Thuis bevallen met een arts voor zwangerschappen met weinig risico, gegarandeerde aanwezigheid van vroedvrouwen, gespecialiseerde derdelijnszorg zwangerschapsklinieken, en huisbezoeken voor prenatale zorg helpen veiliger bevallingen voor zowel moeders als hun begeleiding te garanderen. Veel landen blijven de nadruk op institutionele zorg leggen, zelfs alhoewel dehospitalisatie van de geboorte niet alleen in crisis maar ook in goede tijden winst oplevert.
We moeten voorkomen dat we paniekmaatregelen nemen. Het is achterlijk om partners of geboortecoaches in te perken of te verbieden tijdens de bevalling, om kinderen te scheiden van moeders die COVID-19 hebben of waar het van vermoed wordt, of om vroeg huid-op-huid contact, inclusief borstvoeding, te verstoren. De Wereldgezondheidsorganisatie dringt er bij zorgaanbieders op aan om zich hier tijdens de zorg voor zwangere vrouwen, ouders, en zuigelingen van te onthouden. Dit is van cruciaal belang om een toename van verloskundig geweld of erger te voorkomen voor vrouwen en hun pasgeborenen.
Regeringen die deze zorgbarrières niet weten te slechten riskeren een gebroken gezondheidszorg die niet aan ieders behoefte kan voldoen. Op de lange termijn zullen investeringen in zelfbekrachtiging de gezondheidszorg en de kwaliteit ervan versterken. Met educatie en ondersteuning kunnen mensen hun behoeften op het gebied van seksuele en reproductieve zorg zelf begeleiden; beleidsmakers moeten hier de macht en middelen voor aandragen.
To have unlimited access to our content including in-depth commentaries, book reviews, exclusive interviews, PS OnPoint and PS The Big Picture, please subscribe
Donald Trump’s attempt to reindustrialize the US economy by eliminating trade deficits will undoubtedly cause pain and disruption on a massive scale. But it is important to remember that both major US political parties have abandoned free trade in pursuit of similar goals.
argues that America’s protectionist policies reflect a global economic reordering that was already underway.
Donald Trump and Elon Musk's reign of disruption is crippling research universities’ ability to serve as productive partners in innovation, thus threatening the very system that they purport to celebrate. The Chinese, who are increasingly becoming frontier innovators in their own right, will be forever grateful.
warns that the pillars of US dynamism and competitiveness are being systematically toppled.
NEW YORK – De COVID-19 crisis heeft vrijwel geen enkel aspect van het leven ongemoeid gelaten, behalve seks. Tijdens de epidemie doet zich zowel gewilde als ongewilde intimiteit voor. Met minder mobiliteit en minder toegang tot klinieken en ziekenhuizen is het garanderen van kwalitatieve en tijdige reproductieve zorg daarom belangrijker dan ooit.
Het virus heeft grote ongelijkheden binnen de gezondheidszorg blootgelegd – en niet alleen bij de spoedeisende hulp. Tienermeisjes, migranten, minderheden, mensen met handicaps, en LGBTQI+ mensen hadden zelfs voor COVID-19 al last van discriminatie in de wachtkamer. De crisis is een kans voor beleidsmakers om initiatieven te ondersteunen die vrouwen en meisjes meer controle geven over hun directe behoeften en die de toegang tot cruciale diensten op lange termijn verbeteren.
De eerste prioriteit is om orale anticonceptiva over de toonbank beschikbaar te maken. Dit zal de veiligheid van, de toegang tot, en het gebruik ervan vergroten. Op de meeste plekken is een recept nodig, wat vrouwen volledige controle over hun lichaam belet. Het kan ook de toegang van de patiënt tot zorg vrij van misbruik of schending van privacy verhinderen. Dit geldt vooral voor tieners, gender-non-conforme mensen, slachtoffers van huiselijk geweld, en anderen die discriminatie of respectloosheid in een klinische omgeving mogen verwachten.
De voordelen van het breder beschikbaar maken van anticonceptie weegt verre op tegen de lage risico's ervan. Het is bewezen dat vrouwen en gender-non-conformen zich zelf kunnen onderzoeken op contra-indicaties met gebruik van simpele checklists bijgevoegd bij de medicatie. Mensen toestaan een voorraad voor een jaar mee te krijgen zodat ze injecteerbare medicijnen zoals Depo-Provera aan zichzelf kunnen toedienen winst zijn voor mensen in gewelddadige situaties en voor anderen die worstelen met toegang tot gezondheidszorg. Het afschaffen van toelatingseisen door derde partijen en het verlagen van de kosten van contraceptie zou ook helpen.
Ten tweede moeten we abortus toegankelijker maken. Regressief beleid en recente lockdowns hebben abortus in de kliniek minder toegankelijk gemaakt, ondanks dat dit een noodzakelijke medische procedure is. Beleidsmakers kunnen en moeten simpele stappen ondernemen om onnodige obstakels tot abortus door middel van pillen weg te nemen, wat de vrijheid van de vrouw zou vergroten en het bezoek aan klinieken vermindert.
Medische abortussen zijn veilig en effectief; miljoenen vrouwen beëindigen jaarlijks hun eigen zwangerschap, ofwel door een combinatie van mifepriston en misoprostol of alleen met misoprostol. Er is geen bezoek aan de arts nodig. Mensen die abortus willen kunnen nagaan of ze in aanmerking komen, instructies over de juiste doses opvolgen, en bepalen of de abortus succesvol is geweest. Alles wat ze nodig hebben is accurate informatie, medicatie, en wanneer nodig toegang tot ondersteunende zorg.
Introductory Offer: Save 30% on PS Digital
Access every new PS commentary, our entire On Point suite of subscriber-exclusive content – including Longer Reads, Insider Interviews, Big Picture/Big Question, and Say More – and the full PS archive.
Subscribe Now
De beste manier om de toegang tot abortus te vergroten is om mifepriston en misoprostol over de toonbank beschikbaar te maken. Beleidsmakers zouden ze op zijn minst door middel van telegeneeskunde makkelijker verkrijgbaar moeten maken. Dit is haalbaar en veilig zolang consumenten geleerd wordt wat te verwachten en er post-abortus zorg beschikbaar is vrij van oordeel, stigma, of angst voor vervolging. Mensen die hun abortus zelf begeleiden mogen niet lastiggevallen of gestraft worden.
Kwalitatieve kraamzorg is in het tijdperk van corona eveneens cruciaal voor vrouwen. Zwangere vrouwen hebben tijdens de pandemie met dezelfde stress als iedereen te maken. Ze hebben te maken arbeidsonzekerheid, inkomensverlies, veranderingen in de zorgdekking, en dreigingen voor hun eigen gezondheid. En dan zijn er nog de unieke zorgen over de gezondheid van hun foetussen en zuigelingen.
Op veel plekken kunnen overbelaste zorgsystemen zwangere vrouwen niet het niveau kraamzorg bieden dat ze voor de pandemie verwachtten – en ontvingen. Om deze kloof te dichten zouden artsen zwangere vrouwen moeten helpen meer zelfzorg te beoefenen door de juiste middelen en informatie aan te bieden zoals telegeneeskunde, online-onderwijs, huisbezoek door vroedvrouwen en andere hulp, psychosociale steun, en nauwkeurige screening.
Deze maatregelen zullen verzekeren dat zwangere vrouwen hun eigen gezondheid beter kunnen monitoren, alledaagse symptomen kunnen begeleiden, tekenen van complicaties kunnen identificeren, en weten waar zorg te zoeken. En wanneer ze dit doen moeten ze in staat zijn om naar faciliteiten gezondheidsinstellingen te reizen, zelfs wanneer er lockdowns zijn. Dit betekent dat er voor noodtransport en persoonlijke beschermende uitrustingen voor zwangere vrouwen en zij die hen vergezellen gezorgd moet worden.
Bovendien zouden beleidsmakers initiatieven moeten uitbreiden die de geboorte dehospitaliseren. Thuis bevallen met een arts voor zwangerschappen met weinig risico, gegarandeerde aanwezigheid van vroedvrouwen, gespecialiseerde derdelijnszorg zwangerschapsklinieken, en huisbezoeken voor prenatale zorg helpen veiliger bevallingen voor zowel moeders als hun begeleiding te garanderen. Veel landen blijven de nadruk op institutionele zorg leggen, zelfs alhoewel dehospitalisatie van de geboorte niet alleen in crisis maar ook in goede tijden winst oplevert.
We moeten voorkomen dat we paniekmaatregelen nemen. Het is achterlijk om partners of geboortecoaches in te perken of te verbieden tijdens de bevalling, om kinderen te scheiden van moeders die COVID-19 hebben of waar het van vermoed wordt, of om vroeg huid-op-huid contact, inclusief borstvoeding, te verstoren. De Wereldgezondheidsorganisatie dringt er bij zorgaanbieders op aan om zich hier tijdens de zorg voor zwangere vrouwen, ouders, en zuigelingen van te onthouden. Dit is van cruciaal belang om een toename van verloskundig geweld of erger te voorkomen voor vrouwen en hun pasgeborenen.
Regeringen die deze zorgbarrières niet weten te slechten riskeren een gebroken gezondheidszorg die niet aan ieders behoefte kan voldoen. Op de lange termijn zullen investeringen in zelfbekrachtiging de gezondheidszorg en de kwaliteit ervan versterken. Met educatie en ondersteuning kunnen mensen hun behoeften op het gebied van seksuele en reproductieve zorg zelf begeleiden; beleidsmakers moeten hier de macht en middelen voor aandragen.
Vertaling: Melle Trap